Cocaïneverslaving ontwikkelt zich vaak snel en veroorzaakt meestal meer schade dan in het begin wordt vermoed. Wat begint als recreatief gebruik of incidenteel gebruik van deze stof, kan uitgroeien tot een terugkerend patroon dat in frequentie en hoeveelheid toeneemt, met steeds duidelijkere lichamelijke en mentale gevolgen.
Cocaïne is een stimulerende drug die inwerkt op het centrale zenuwstelsel en ingrijpende veranderingen kan veroorzaken in de hersenen en in het dagelijks leven van de persoon die gebruikt.
In de UDH bieden wij een integrale klinische aanpak van een stoornis in cocaïnegebruik, met medische evaluatie, intensieve psychologische interventie en een veilige therapeutische omgeving. We stemmen de verslavingsbehandeling af op de ernst van het middelengebruik, een eventuele dubbele diagnose en de gezinssituatie, om de persoon te helpen een gestructureerd en realistisch behandeltraject te starten.
Bekijk de voorwaarden en beschikbaarheid voor opname bij UDH Vithas Guadalsalus
Cocaïneverslaving is een stoornis in middelengebruik waarbij iemand het vermogen verliest om het gebruik van de drug te controleren, zelfs wanneer er al duidelijke schade is aan de gezondheid, het gedrag of de relaties.
Cocaïne wordt beschouwd als een zeer verslavende stof die de hersencircuits verstoort die betrokken zijn bij motivatie, beloning en besluitvorming. De stof beïnvloedt neurotransmitters zoals dopamine, waardoor cocaïnegebruik kan veranderen van iets incidenteels in een terugkerend patroon dat in frequentie en hoeveelheid toeneemt.
Hoewel cocaïne afkomstig is van de cocaplant, is de vorm die in recreatieve context wordt gebruikt een krachtige stimulant met aanzienlijke risico’s. In Spanje gaf ongeveer 2,5% van de bevolking tussen 15 en 64 jaar aan in het afgelopen jaar cocaïne te hebben gebruikt, wat het land tot een van de Europese landen met de hoogste prevalentie van het gebruik van stimulerende middelen maakt. Daardoor is het des te belangrijker om cocaïneverslaving tijdig te herkennen en passende behandeling te zoeken.
Het is niet altijd eenvoudig om het juiste moment te herkennen om hulp te zoeken. Cocaïne kan intense maar kortdurende gevoelens van euforie, energie en een vals gevoel van controle opwekken, waardoor de werkelijke impact van het middelengebruik gemakkelijk wordt gebagatelliseerd of afgedaan als iets incidenteels. Wanneer het gebruik van de drug echter begint in te grijpen op werk, gezinsleven of de lichamelijke en mentale gezondheid, wijst dat meestal op een verslavingsprobleem dat beoordeling door een zorgprofessional vereist.
De eerste signalen dat cocaïnegebruik problematisch kan worden, zijn onder meer verwijde pupillen, zweten, veel energie, weinig eetlust en slaapproblemen, naast neusbloedingen of een verstopte neus wanneer de stof wordt gesnoven. Op emotioneel vlak komen prikkelbaarheid, korte momenten van euforie gevolgd door duidelijke dipmomenten en een voortdurende innerlijke onrust die de stemming beïnvloedt vaak voor.
In het dagelijks leven vallen stemmingswisselingen, isolatie, moeilijk verklaarbare uitgaven, verlies van interesses en herhaalde afwezigheid op. Bij veel mensen die cocaïne gebruiken, ontstaan leugens over tijd of geld, evenals het verbergen van activiteiten die verband houden met middelengebruik. Wanneer deze signalen aanhouden, is de kans groot dat er sprake is van een persoon met een verslaving of van iemand met een verhoogd risico op het ontwikkelen van een stoornis in cocaïnegebruik.
Ontwenning treedt op wanneer iemand langdurig cocaïnegebruik vermindert of stopt. Hoewel de lichamelijke klachten niet altijd zo intens zijn als bij andere drugs, kunnen de psychische ontwenningsverschijnselen zeer uitgesproken zijn. Het is gebruikelijk dat er sprake is van diepe vermoeidheid, slaperigheid, meer eetlust, angst, aanhoudende somberheid en sterke drang om opnieuw te gebruiken om het ongemak te verlichten.
In verder gevorderde fasen kunnen hevige prikkelbaarheid, concentratieproblemen en een algemeen emotioneel onbehagen ontstaan dat het dagelijks functioneren bemoeilijkt. Deze symptomen kunnen wijzen op cocaïneafhankelijkheid, vooral wanneer iemand zelfstandig probeert te stoppen en door het ongemak wordt overspoeld. In zulke gevallen is het moeilijk om de ontwenningsverschijnselen zonder gespecialiseerde ondersteuning op te vangen en neemt het risico op terugval toe.
De werking van cocaïne in het lichaam hangt rechtstreeks samen met het stimulerende effect op het centrale zenuwstelsel. De effecten van cocaïne omvatten snelle veranderingen in energie, stemming en gedrag. Op cardiovasculair niveau kan cocaïnegebruik het risico op hartritmestoornissen, pijn op de borst en andere hartproblemen vergroten. In combinatie met alcohol neemt het risico op een overdosis cocaïne en medische complicaties nog verder toe.
In het lichaam worden vaak een verhoogde hartslag, hoge bloeddruk, trillingen, spierspanning en moeite met rusten of slapen waargenomen. Op de lange termijn wordt langdurig cocaïnegebruik in verband gebracht met ademhalingscomplicaties, vaatproblemen en een algemene achteruitgang van de lichamelijke gezondheid. Op neurologisch en cerebraal vlak kunnen concentratieproblemen, toenemende prikkelbaarheid en een gevoel van mentale gejaagdheid optreden, ook wanneer er niet wordt gebruikt, wat de impact van cocaïne op de hersenen weerspiegelt.
Op psychologisch vlak veroorzaakt cocaïne vaak schommelingen tussen korte euforie en het daaropvolgende ongemak, die na verloop van tijd kunnen overgaan in aanhoudende klachten van angst of depressie. Depressie en angst die samenhangen met cocaïnegebruik uiten zich onder meer in voortdurende onrust, een gevoel van overmatige alertheid, plotselinge hartkloppingen en versnelde gedachten die rusten of concentreren moeilijk maken.
Depressie kan zich uiten in een gebrek aan energie, verlies van interesse in gebruikelijke activiteiten en een sombere stemming die dagenlang aanhoudt. Deze klachten kunnen het verlangen om te gebruiken versterken, omdat iemand met een verslaving het ongemak opnieuw probeert te verlichten door terug te grijpen naar de drug. Deze vicieuze cirkel draagt eraan bij dat de verslaving in stand blijft en dat het middelengebruik het risico op ernstige psychische problemen vergroot.
Bij sommige profielen werkt cocaïne in op al bestaande persoonlijkheidskenmerken en versterkt die. Impulsiviteit, de neiging om sterke prikkels op te zoeken en moeite met emotieregulatie kunnen duidelijker naar voren komen, wat leidt tot risicovol gedrag en terugkerende conflicten. Dat betekent niet dat cocaïne op zichzelf een persoonlijkheidsstoornis veroorzaakt, maar wel dat het het risico op emotionele en relationele ontregeling kan vergroten.
Wanneer er sprake is van gediagnosticeerde persoonlijkheidsstoornissen, gaat cocaïnegebruik vaker gepaard met ruzies, impulsieve beslissingen en moeite om gezonde grenzen te bewaken. Deze combinatie vergroot de kwetsbaarheid voor terugval en kan leiden tot crises binnen het gezin, op het werk en in sociale relaties, die een gespecialiseerde aanpak vereisen binnen een goed gestructureerde verslavingsbehandeling.
Cocaïneverslaving ontwikkelt zich geleidelijk en doorloopt meestal verschillende fasen, van recreatief gebruik tot gevestigde afhankelijkheid. In elke fase veranderen zowel de frequentie en hoeveelheid van het gebruik als de impact op de lichamelijke en mentale gezondheid, relaties en het dagelijks functioneren. Het tijdig herkennen van de verslaving helpt om behandeling te zoeken voordat een stoornis in cocaïnegebruik ernstigere schade veroorzaakt.
In deze eerste fase gebruikt iemand cocaïne in specifieke sociale situaties om meer energie te hebben, remmingen te verliezen of zich sterker onderdeel van de groep te voelen. In dit stadium wordt het gebruik van de drug ervaren als iets dat onder controle is, en velen zien het als recreatief gebruik, hoewel de intensiteit van de euforie en de beloning in de hersenen maken dat de ervaring zich gemakkelijk wil herhalen.
Na verloop van tijd gaan veel mensen die cocaïne gebruiken dit steeds vaker doen, bijvoorbeeld om activiteiten langer vol te houden, hun stemming te verbeteren of vermoeidheid te compenseren. Dan ontstaan prikkelbaarheid op de dag erna, slaapproblemen, kleine conflicten en minder goed functioneren op het werk of tijdens de studie. Cocaïne kan geleidelijk deel gaan uitmaken van de routine, terwijl het idee blijft bestaan dat stoppen nog altijd mogelijk is wanneer men dat wil.
In deze fase verstoort het middelengebruik het dagelijks leven op duidelijke wijze. Er zijn merkbare achteruitgangen in werk- of studieresultaten, familieconflicten, hoge uitgaven en gedrag waarbij gebruik wordt verborgen. De persoon met een verslaving heeft meer nodig om hetzelfde effect te bereiken, en het ongemak tussen gebruiksmomenten wordt duidelijker, met stemmingswisselingen, nervositeit en apathie. Cocaïne wordt dan een centraal probleem en niet langer alleen een drug voor recreatief gebruik.
In het stadium van afhankelijkheid draait een groot deel van het leven van de persoon met cocaïneverslaving om drugsgebruik. Er ontstaan ernstige moeilijkheden om het gebruik te verminderen of te stoppen, ondanks de negatieve gevolgen. Het risico op een overdosis en op medische complicaties neemt toe, en persoonlijke relaties, lichamelijke en mentale gezondheid en financiële stabiliteit gaan achteruit. Op dit punt is het behandelen van de verslaving met gestructureerde behandelprogramma’s geen optie meer, maar een noodzaak.
Professionele behandeling van cocaïneverslaving wordt opgezet als een integrale behandeling die medische, psychologische en sociale ondersteuning combineert. Er wordt gestart met een volledige klinische beoordeling om de gebruiksgeschiedenis, terugval, lichamelijke en psychische gezondheidsproblemen en de gezinssituatie goed in kaart te brengen, zodat het juiste zorgniveau kan worden gekozen.
Afhankelijk van de situatie kan een detoxbehandeling in de Hospitalaire Detoxunit, een klinisch behandelprogramma of een intensieve ambulante behandeling worden aanbevolen. Het doel is om de persoon te helpen veilig te stoppen met het gebruik van de drug, ontwenningsverschijnselen op te vangen, de denk- en gedragspatronen die met het gebruik samenhangen te behandelen en het herstelproces op middellange en lange termijn te begeleiden.
Cognitieve gedragstherapie is een van de kerninterventies bij de behandeling van verslaving aan deze stof. Deze therapievorm wordt ingezet om risicosituaties te herkennen, automatische gedachten in kaart te brengen die aanzetten tot cocaïnegebruik, en gedragspatronen te doorbreken die het verslavingsprobleem in stand houden. Van daaruit worden alternatieve strategieën aangeleerd om met ongemak om te gaan, de drang om te gebruiken te verminderen en keuzes te versterken die passen bij herstel.
In sommige gevallen wordt CGT gecombineerd met andere evidence-based interventies binnen de verslavingsbehandeling, zoals motiverende gespreksvoering, contingency management of traumagerichte benaderingen. Zo wordt de behandeling van drugsverslaving afgestemd op de voorgeschiedenis en de behoeften van elke persoon.
De individuele sessies met psychologen en andere professionals in de geestelijke gezondheidszorg maken het mogelijk om diepgaand te onderzoeken welke plaats cocaïne inneemt in iemands leven, welke functie het vervult en welke veranderingen nodig zijn om de verslaving te overwinnen. Dit werk wordt afgestemd met het medisch en psychiatrisch team, dat kan beoordelen of ondersteunende medicamenteuze behandeling nodig is wanneer er lichamelijke klachten of relevante psychische problemen spelen.
De individuele begeleiding wordt zo ingebed in een breder herstelproces, waarin zowel de cocaïneafhankelijkheid als de daarmee samenhangende emotionele, relationele en werkgerelateerde moeilijkheden worden behandeld.
Steungroepen vormen een belangrijk onderdeel van de verslavingsbehandeling. In deze setting delen mensen met een cocaïneverslaving en andere middelenproblemen hun ervaringen, leren zij strategieën om terugval te voorkomen en doorbreken zij het isolement dat vaak gepaard gaat met een stoornis in middelengebruik. Ook worden vaardigheden geoefend op het gebied van communicatie, emotieregulatie en het nemen van praktische beslissingen in het dagelijks leven.
Daarnaast wordt specifieke ondersteuning geboden aan familieleden, om uit te leggen wat cocaïne is en hoe het de dynamiek binnen het gezin beïnvloedt, hoe zij kunnen helpen zonder het gebruik te verhullen en hoe zij grenzen kunnen stellen die zowel de persoon met een verslaving als de rest van de familie beschermen.
Cliënten in herstel
Kleinschalige groepen
Transformatie in recordtijd
De behandeling van cocaïneverslaving kan plaatsvinden via een klinische opname of binnen intensieve ambulante programma’s. De keuze voor het passende zorgaanbod wordt gemaakt na een grondige klinische beoordeling, waarbij rekening wordt gehouden met de ernst van de stoornis in cocaïnegebruik, de aanwezigheid van andere lichamelijke en psychische aandoeningen en de familiale en werkgerelateerde context.
In sommige situaties wordt een korte opname aanbevolen om het gebruik te stabiliseren en de risico’s op een overdosis cocaïne, cardiovasculaire complicaties of ernstige emotionele crises te verminderen. In andere gevallen kan de persoon die gebruikt direct starten met een ambulant programma, wanneer de omgeving relatief stabiel is en er voldoende steun aanwezig is om het proces te dragen.
Er is een klinisch behandelprogramma, een Hospitalaire Detoxunit en een intensieve ambulante behandeling. De klinische opname is bedoeld voor mensen met een cocaïneverslaving die een sterk gestructureerde omgeving nodig hebben, vooral wanneer er sprake is van frequente terugval, moeite om thuis met het gebruik te stoppen of ernstige psychische problemen.
Onze Hospitalaire Detoxunit is bestemd voor detoxbehandeling wanneer cocaïnegebruik het medische risico verhoogt of wanneer ontwenningsverschijnselen voortdurende supervisie vereisen. De intensieve ambulante behandeling is gericht op mensen die regelmatig individuele sessies, steungroepen en medische consulten kunnen volgen zonder klinische opname.
Om het meest geschikte zorgniveau te bepalen, wordt gekeken naar de frequentie en hoeveelheid van het cocaïnegebruik, het patroon van terugval, de cardiovasculaire en algemene lichamelijke toestand, de impact op het sociale en werkende leven en de aanwezigheid van andere psychische stoornissen. Wanneer het cocaïnegebruik zeer intens is, er sprake is van suïcidale gedachten, psychotische episoden of weinig steun vanuit de omgeving, krijgen meer beschermde behandelvormen zoals klinische detox of opname voorrang.
Wanneer het middelengebruik minder ernstig is of de persoon die gebruikt kan rekenen op een betrokken familie en een relatief stabiele omgeving, kan worden gekozen voor een intensieve ambulante behandeling, altijd binnen een klinisch kader waarin veiligheid vooropstaat.
Tijdens een cocaïnedetox gaat iemand van een toestand van voortdurende activatie naar een periode van vermoeidheid, meer slaap, toegenomen eetlust en een algemeen gevoel van neerslachtigheid. Deze veranderingen maken deel uit van de effecten van cocaïnegebruik wanneer het abrupt wordt gestopt en hangen samen met het ontwenningssyndroom. Ook kunnen angst, prikkelbaarheid, somberheid en een sterke drang om opnieuw te gebruiken optreden, als onderdeel van de reactie van de hersenen en het lichaam wanneer cocaïne uit het systeem verdwijnt.
In de Hospitalaire Detoxunit Vithas Guadalsalus vindt de detox plaats in een gestructureerde klinische omgeving, met doorlopende medische en therapeutische supervisie. Het team houdt vitale functies, slaap, voeding en lichamelijke klachten in de gaten en kan, indien nodig, ondersteunende medicatie voorschrijven om de ontwenningsverschijnselen te helpen opvangen, altijd volgens veiligheidscriteria en zonder nieuwe afhankelijkheden te creëren.
De duur van de behandeling van cocaïneverslaving verschilt per persoon, maar er zijn wel nuttige richtlijnen. De detox in de Hospitalaire Detoxunit duurt meestal ongeveer eenentwintig dagen, voldoende tijd om het gebruik van de drug te stoppen, de ontwenningsverschijnselen op te vangen en het psychologische vervolgtraject voor te bereiden.
Een klinisch hersteltraject duurt doorgaans ongeveer negentig dagen, omdat die periode nodig is om denk- en gedragspatronen die samenhangen met het gebruik te veranderen, persoonlijke hulpbronnen te versterken en de kans op terugval te verkleinen. Een ambulante behandeling heeft een flexibelere duur en wordt afgestemd op de voortgang buiten de kliniek. Meer dan om een vast aantal dagen gaat het om een passend herstelproces dat iemand in staat stelt de verslaving met een stevige basis te overwinnen.
Om cocaïneverslaving in samenhang te behandelen, omvat onze zorg expliciet ook de aanpak van dubbele diagnose, omdat veel mensen met een cocaïneverslaving tegelijk te maken hebben met depressie, angst of andere psychische problemen. Vanaf de eerste beoordeling bekijken we de voorgeschiedenis, actuele klachten en eerdere diagnoses, en stellen we een integrale behandeling op die zowel de cocaïneafhankelijkheid als het bijbehorende emotionele lijden omvat.
Daarbij combineren we medische, psychiatrische en psychologische interventie om zowel de verslaving als de psychische problemen binnen één klinisch kader te behandelen, met als doel het lijden te verminderen, de dagelijkse stabiliteit te verbeteren en het risico op terugval te verkleinen.
De combinatie van cocaïnegebruik met depressie en angst komt zeer vaak voor en kan de diagnostiek en de therapietrouw binnen de verslavingsbehandeling bemoeilijken. Binnen de UDH wordt onderscheid gemaakt tussen symptomen die voortkomen uit de abstinentie, symptomen die samenhangen met aanhoudend gebruik en symptomen die wijzen op een zelfstandige depressieve stoornis of angststoornis.
Op basis van deze beoordeling kan worden gekozen voor een specifieke farmacologische behandeling, aanpassingen in de psychotherapie en veranderingen in het tempo van het behandelprogramma. Het doel is om te helpen de emotionele symptomen beter te hanteren, zodat deze geen voortdurende trigger voor terugval worden.
Wanneer er sprake is van een persoonlijkheidsstoornis, kan cocaïnegebruik de impulsiviteit, affectieve instabiliteit en relationele conflicten vergroten. Daarom beoordelen we vanaf het begin persoonlijkheidskenmerken en stemmen we het therapeutische traject af op emotieregulatie, frustratietolerantie en het opbouwen van stabielere relaties.
Deze situaties vragen vaak om een langdurigere en sterk gestructureerde interventie, met nauwe afstemming tussen psychiatrie, psychologie en de rest van het behandelteam, om uitval en terugkerende terugval te verminderen en het veranderproces te ondersteunen.
De betrokkenheid van de familie en deelname aan steungroepen hebben een grote invloed op het herstelproces. Vaak zijn het familieleden die het verslavingsprobleem als eersten opmerken, de eerste crisissen opvangen en de persoon die gebruikt begeleiden bij de beslissing om hulp te zoeken.
Na de detox wordt de familie betrokken bij de behandeling van cocaïneverslaving via specifieke sessies om te begrijpen wat er speelt, verwachtingen bij te stellen en een veiligere omgeving op te bouwen, zonder dat iemand als enige verantwoordelijk wordt gemaakt voor het drugsgebruik.
Na ontslag uit de Klinische Detox Unit of uit een klinisch behandelprogramma wordt een plan opgesteld met klinische controles, therapeutische sessies en geplande contactmomenten om het bereikte resultaat te bestendigen. Deze follow-up helpt om vroege signalen van risico tijdig te herkennen, zoals stemmingswisselingen, toenemende prikkelbaarheid, gedachten aan gebruik of contact met eerdere situaties die met middelengebruik samenhangen.
In deze fase worden slaap, stemming, angstklachten, lichamelijke stabiliteit en mogelijke late gevolgen van langdurig cocaïnegebruik geëvalueerd. Waar dat zinvol is, worden toxicologische controles afgesproken als klinisch hulpmiddel. Terugvalpreventie staat centraal, waarbij steungroepen, individuele psychotherapie en ondersteuning voor familie worden gecombineerd om abstinentie vol te houden en het vermogen om op lange termijn te stoppen met gebruiken te versterken.
In Spanje kan een deel van de zorg rond cocaïneverslaving worden aangeboden via de publieke gezondheidszorg of via particuliere zorgverzekeringen, maar de exacte dekking hangt af van de autonome regio en van de polisvoorwaarden. Binnen het publieke zorgnetwerk gaat het meestal om diagnostiek, medische follow-up en ambulante behandelprogramma’s via de eerstelijnszorg en gespecialiseerde verslavingszorg, terwijl langdurige klinische opname en intensieve behandelprogramma’s vaak beperkter beschikbaar zijn en de wachttijden kunnen variëren.
De opname en behandelprogramma’s die wij aanbieden, worden particulier georganiseerd en vallen op dit moment niet onder vaste overeenkomsten met zorgverzekeraars. Wel kunnen wij rapportages en klinische documentatie verstrekken, zodat iemand desgewenst bij zijn of haar verzekeraar kan navragen of gedeeltelijke vergoeding van bepaalde onderdelen mogelijk is. Daarnaast staan wij open voor het onderzoeken van mogelijke samenwerkingen met zorgverzekeraars, mocht daarvoor in de toekomst ruimte ontstaan.
Hulp vragen bij een verslavingsprobleem kan angst oproepen, maar het is niet nodig om dit alleen te dragen. In de Klinische Detox Unit van Vithas Guadalsalus bieden wij een rustige omgeving om te bespreken wat er aan de hand is, de situatie samen met een zorgprofessional te beoordelen en te bekijken welke vorm van verslavingsbehandeling in elk individueel geval het beste past.
Als jij of iemand in je omgeving worstelt met cocaïnegebruik, kun je ons bellen of schrijven voor advies en begeleiding. Soms is de eerste stap in de behandeling van verslaving simpelweg een gesprek met een gespecialiseerd behandelteam dat duidelijke uitleg kan geven over de reële mogelijkheden van een integrale behandeling en kan ondersteunen bij het nemen van een beslissing.
Cocaïneverslaving is een stoornis in het middelengebruik waarbij iemand de controle over het gebruik verliest, blijft gebruiken ondanks de gevolgen en zijn of haar leven rondom de stof organiseert, met impact op de lichamelijke gezondheid, het emotionele welzijn, het werk en de gezinssituatie.
Vaak komen depressie, angststoornissen en verschillende persoonlijkheidsstoornissen samen voor met cocaïnegebruik. Deze combinatie staat bekend als dubbele diagnose en vraagt om een geïntegreerde aanpak van zowel de verslaving als de psychische problematiek.
Cocaïne werkt snel in op de beloningscircuits van de hersenen en veroorzaakt intense gevoelens van euforie, energie en een vals gevoel van controle. Herhaald gebruik om de daaropvolgende dip te vermijden, in combinatie met persoonlijke en sociale kwetsbaarheidsfactoren, vergroot de kans op het ontstaan van een verslaving.
In sommige gevallen wel, vooral wanneer iemand een intensief ambulant behandelprogramma volgt en de klinische situatie stabiel is. Wanneer het gebruik zeer ernstig is, er sprake is van herhaalde terugval of een klinische opname nodig is, kunnen tijdelijke aanpassingen in het werk noodzakelijk zijn.
In sommige gevallen wel, vooral wanneer iemand een intensief ambulant behandelprogramma volgt en de klinische situatie stabiel is. Wanneer het gebruik zeer ernstig is, er sprake is van herhaalde terugval of een klinische opname nodig is, kunnen tijdelijke aanpassingen in het werk noodzakelijk zijn.
Systeemtherapie draagt vaak bij aan beter herstel, omdat het helpt om het probleem te begrijpen, verwachtingen bij te stellen en duidelijke grenzen te stellen zonder de relatie te verliezen. Dat vermindert onnodige conflicten thuis en creëert een veiligere omgeving om veranderingen vol te houden.
Ja. Wanneer de familie leert om steun te bieden zonder overmatig te controleren of het gebruik te verdoezelen, neemt het risico op terugval af en verbetert de therapietrouw. Daardoor hoeft de cliënt de situatie niet langer alleen te dragen.
In Spanje zijn er publieke voorzieningen zoals de eerstelijnszorg en gespecialiseerde centra voor verslavingszorg, waar diagnostiek, medische follow-up en ambulante programma’s worden aangeboden. Daarnaast zijn er particuliere gespecialiseerde centra zoals Guadalsalus, die medische detox, klinische behandelprogramma’s, intensieve ambulante behandeling, geïntegreerde zorg bij dubbele diagnose, systeemtherapie en follow-up op middellange en lange termijn combineren.
Elke opname vindt plaats in een ruime en lichte privékamer, ontworpen om de privacy te waarborgen en de concentratie tijdens de behandeling te bevorderen. De unit beschikt over 16 bedden om een intieme en gecontroleerde omgeving te garanderen.
Elke opname vindt plaats in een ruime en lichte privékamer, ontworpen om de privacy te waarborgen.
